وَ لا تَتَّخِذُوا أَيْمانَكُمْ و فرامىگيريد سوگندان خود را دَخَلًا غدر و مكر بَيْنَكُمْ ميان يك ديگر فَتَزِلَّ قَدَمٌ پس بلغزد قدم از شارع اسلام بَعْدَ ثُبُوتِها بعد از استوارى او وَ تَذُوقُوا السُّوءَ و بچشيد شما اندوه و رنج در دنيا بِما صَدَدْتُمْ بسبب آنكه بازايستيد عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ از راه خداى تعالى يعنى وفا بعهد وَ لَكُمْ و مر شما راست در آخرت عَذابٌ عَظِيمٌ عذاب بزرگ تهديد عظيم است مر ضعفاى اهل اسلام را كه مىخواستند از عهد پيغمبر ص برگردند و قريش ايشان را وعده مىدادند كه اگر رجوع بدين ما كنيد ما برين وجه منافع بشما رسانيم حق تعالى مىفرمايد وَ لا تَشْتَرُوا و مخريد يعنى بدل مكنيد بِعَهْدِ اللَّهِ عهد خداى و پيغمبر او را ثَمَناً قَلِيلًا به بهاى اندك يعنى بجز وى چيزى از مال دنيا كه قريش شما را وعده مىدهند إِنَّما عِنْدَ اللَّهِ به درستى كه آنچه نزديك خداست براى وفاداران عهد از نعيم دنيا و ثواب آخرت هُوَ خَيْرٌ لَكُمْ آن بهتر است مر شما را از آنچه قريش وعده مىكنند إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ اگر هستيد كه شما بدانيد ما عِنْدَكُمْ آنچه نزديك شما است از اعراض دنيويه يَنْفَدُ سپرى شود و منقضى گردد وَ ما عِنْدَ اللَّهِ و آنچه نزديك خدا است از خزائن رحمت باقٍ هميشه است و بىانقراض يكى از اعزّه در شرح گلشن راز نوشته كه هر عينى از اعيان موجوده فى الخارج را دو اعتبار است يكى من حيث الحقيقة و آن عبارت است از ظهور نور حق در صور مظاهر ممكنات و اين را تجلّى شهود گويند و اعتبار دوم من حيث التشخّص و التعيّن و ازين حيثيت است كه ايشان را ممكن مىگويند و خلق نيز مىنامند و جميع نقائص بموجودات ممكنه ازين وجه منسوب مىدارند - مثنوى از ره صورت نمايد غير دوست * چون نظر كردى بمعنى جمله اوست زان يكى ما عندكم ينفد شنو * جز پى ما عنده باق مشو ما عندكم ينفد اشارت باعتبار ثانى و ما عند اللّه باق اشارت باعتبار اوّل نظم اى به وصفت بيان ما همه هيچ * همه آن تو آن ما همه هيچ هر چه بيند خيال ما همه نفس * هر چه گويد زبان ما همه هيچ ما بكنه حقيقت نرسيم * اى يقين و گمان ما همه هيچ وَ لَنَجْزِيَنَّ الَّذِينَ صَبَرُوا و هرآئينه جزا دهيم آنان را كه صبر كردند بر فاقه و فقر يا بر مشقت تكاليف يا بر آزار كفار يا شكيبائى نمودند بر عهد و پيمان خود يعنى اهل بيعت پيغمبر ص كه بر بىنوائى صبر نموده از عهد برنگشتند بدهيم أَجْرَهُمْ مزد ايشان را كه نعيم بهشت است يا ثواب مضاعف بِأَحْسَنِ ما كانُوا با نيكوترين آنچه بودند از روى اخلاص يَعْمَلُونَ عمل مىنمودند امام زاهدى رح فرموده كه اگر يكى را از ايشان صد طاعت بود از يك جنس چون نماز يا روزه يا زكات يا صدقه و يكى از ميان آن صد بهتر و تمام‌تر باشد ثواب آن بر يكى كه نيكوتر است به تمامى بدهيم و باقى را هم بپذيريم و ثواب هر يك با ثواب آن بهتر و تمام‌تر برابر دهيم .